Freerk Terpstra

Afgelopen donderdag heb ik mijn verdedigingsgesprek gevoerd, wat goed is verlopen en dat betekent: Ik ben geslaagd! Op een paar administratieve taken na dan. Dit weekend realiseerde ik, dat ik toch wel een lange studieloopbaan heb gehad, en dat zonder een vaste studieloopbaanbegeleider (die kwam pas op het hbo en wisselde jaarlijks). Hier een uitgebreide bloemlezing.

Zoals iedereen ben ook ik begonnen op de basisschool, een Vrije School in mijn geval. Mij niet geheel goed bevallen, misschien door de klas, misschien omdat ik stil (onzeker?) was, misschien omdat het onderwijs niet op mij aansloot. Na de basisschool wilde ik graag naar een reguliere middelbare school waar mijn vriendjes ook naartoe gingen. Maar in huize Terpstra stond de Vrije School hoog aangeschreven, vooral ook omdat mijn zus de middelbare Vrije School goed en prettig heeft afgerond. In jaar één strandde ik enorm. Ruzie, slechte cijfers, klasgenoot door een raam en met een mes op school rondlopen. Dat zijn wel zo’n beetje de steekwoorden die dat jaar kenmerkten. Helaas overschaduwen die mijn eerste ‘verkering’.

Aangezien de Vrije School niet werkt met een standaard niveausysteem, moest mijn intelligentie getoetst worden middels een IQ-test. Door verschillende factoren – waar psychologen een boek over kunnen schrijven – heb ik die toets enorm verknald waardoor ik genoodzaakt was om deel te nemen aan speciaalonderwijs op de Moerbosch. Vroeger heette dat subtiel: LOM-onderwijs, voor kinderen met Leer- en Opvoedings Moeilijkheden.

Dus daar zat ik, tussen een stelletje mafkezen, want dat zijn het! In de eerste klas van een simpele mavo. Twee jaar ouder dan de rest. En dat is veel op die leeftijd (12 – 14). De klassen daar zijn fascinerend. Geregeld werd er een stoel door het lokaal gegooid, sigaretten werden opgestoken als de docent even weg was en in de aula werd rond oud en nieuw vuurwerk afgestoken. Dikwijls heb ik daar docenten een snoekduik zien maken om een wegrennende student bij de lurven te pakken. Op die school heb ik vooral geleerd: dat de beste manier om met moeilijke kinderen om te gaan is ervoor te zorgen dat ze het leuk hebben en dat je met ze kan communiceren. Dat werkt veel beter dan streng zijn. Ik heb moeten lullen als brugman, maar na een half jaar mocht ik instromen in de tweede, wel na het maken van liters extra huiswerk.

Na deze interessante periode heb ik mijn mavo vervolgd op een praktijk-ingestelde mavo-opleiding, ook in Apeldoorn. Hier leerde ik nauwelijks Nederlands, Engels en andere vakken, maar voornamelijk hoe je een elektrische kabel moet trekken door een PVC-buis. Jeej. De klas werd voornamelijk gedomineerd door drugsgebruikende jongeren die als basis-emotie agressie hadden. Uitkijken dus. Maar het moeilijkste was nog wel Dhr Kuipers, die het een sport maakte om mij af te blaffen: “Jij gaat op de bouw werken, maar zelfs dat kan je niet!”. Of “Ik heb hier een technische tekening die nog te beroerd is om mijn kont mee af te vegen.”. Ik heb nooit helemaal het didactische nut gezien van deze opmerkingen begrepen. Als ik hem weer zie zou ik hem in zijn gezicht spugen. (echt!)

Na de mavo komt onherroepelijk de mbo, waar ik in Apeldoorn twee jaar kantoorautomatischeringstechniek heb gestudeerd, wat net zo saai klinkt als het is. Een computer uit elkaar halen, bepalen wat de geluidskaart is en weer in elkaar zetten. De lessen in netwerken aanleggen en programmeren waren wel interessant, dat moet gezegd!

In mijn vrije tijd was ik al bezig met bandjes te voorzien van licht in poppodium De Goudvishal te Arnhem, en een opleiding in die richting leek mij veel aangenamer. Vandaar dat ik halverwege mijn opleiding ben verhuisd naar Amsterdam om daar theatertechniek te studeren, op mbo-niveau. Drie jaar later, met stages bij theatergroepen, Hans Klok (!) en een verhuurbedrijf, heb ik een jaar gewerkt bij Jeagdtheater de Krakeling. Heel leuk allemaal, licht inhangen, geluid afregelen, decor sjouwen. maar ik wilde verder leren. Maar, om aan een hbo-studie te kunnen beginnen, moet je een mbo-4 diploma hebben. Die had ik niet. Een 21+-toets bracht uitkomst. Bij Hogeschool Windesheim is dat gelukt, daar haalde ik een IQ-score van 131, wat staat voor uitzonderlijk hoog (6% van Nederland). We blijven realistisch, het is een momentopname. Maar de opleiding CKV leek me op het laatste moment toch niet te passen. Toen heb ik een spontane move gemaakt en ben weer theatertechniek gaan studeren, ditmaal op niveau-4. Tegelijk met het beginnen van dat jaar, was er de mogelijkheid om ook alvast het eerste jaar van de hbo Communicatie te volgen. Bingo! En nu komen we eigenlijk bij het leukste onderdeel.

Twee studies tegelijk is hard werken. Overdag was ik bezig op de mbo waar ik alles leerde over lichtplannen maken en ‘s avonds leerde ik – aan de andere kant van Amsterdam – alles over het vak Communicatie. Vooral het laatste halfjaar was zwaar, toen ik ook nog stage liep bij een theatergroep waarmee we het hele land door tourden. Ik kan me één dag herinneren waarbij ik ‘s morgens om 8:00u vertrok naar Groningen, om 15:00u weer naar Amsterdam vertrok voor college en na college weer vertrok naar de opslagplaats om ergens rond 02:00u weer thuis te zijn. In die periode heb ik ook veel ‘s nachts gewerkt, aangezien dat de enige tijd was dat ik aan mijn schoolopdrachten kon werken. (en geen drugs! Puur op adrenaline)

Het jaar daarop viel toen ineens heel erg tegen. Dan heb je ongeveer 10 – 15 uur les per week, een projectje en dat was het dan wel. Man wat een gat viel ik in. Gelukkig kwam ik al vrij snel in de medezeggeschapsraad en kreeg ik eerstejaars studenten om te begeleiden. Waardoor ik eigenlijk vanaf het eerste moment dat ik bij INHolland student was, ook meteen op de loonlijst stond. Scheelt toch weer een bijbaantje.

Zonder al te veel complicaties stroomde ik door naar het derde leerjaar waar ik duaal ging studeren, vier dagen werken bij VKbanen – van de Volkskrant – en één dag studeren. Als hobby zorgde ik er en passant voor dat de theatergroep waarbij ik als amateur speelde financieel rond kwam, met twee flinke subsidies en vijf voorstellingen in drie steden. Dat jaar was eigenlijk een brug te ver, iets te veel hooi. Net teveel avonden tot 12:00u ‘s nachts teksten repeteren, offertes of facturen maken of andere zaken regelen. Met als gevolg dat ik met enige regelmaat ziek werd.

Dat heeft als gevolg gehad dat ik het laatste jaar toch weer voltijd ben gaan studeren, want, was mijn redenatie: studeren kan je in 15 – 20 uur, klein bijbaantje erbij en dan kom ik dat jaar wel door. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan en nog voor de Kerstvakantie had ik al weer meer taken naar me toe getrokken dan er in een dag passen. De Medezeggenschap was inmiddels door een ‘organisatieverandering’ verdubbeld qua vergaderingen en ik vond het een goed idee om werknemer te worden bij INHolland in het kader van Binden & Boeien. Oja en ik moest nog een scriptie gaan schrijven. Via Twitter kwam ik vrij eenvoudig bij Stad van Morgen. Een stelletje ondernemers die mooie dingen doen in het kader van verduurzaming. En aangezien ik op den duur wil ondernemen, leek mij dit een uitgelezen kans.

Het schrijven van mijn scriptie was de meest chaotische periode van de afgelopen jaren. Stad van Morgen zit in Eindhoven, dus ik werkte vanuit huis. En dan komt het puur op discipline. Aangezien veel projecten een korte termijnbeloning gaven, kregen die gemakkelijk voorrang, ten nadele van mijn scriptie. Dankzij mijn coach Daan Goedhart heb ik geleerd meer en vaker nee te zeggen en prioriteiten te stellen. Dat heeft me wel gered, denk ik.

Door de studieloopbaan die ik heb gevolgd, heb ik helaas nooit proper Nederlands gehad. Alleen op de hbo in een spoedcursus. Daarnaast wordt er al vanaf de lagere school mij verteld dat taal echt mijn slechtste kant is. Niemand heeft mij willen testen op dyslexie, maar het is aannemelijk – zo zegt men – dat ik er geen bal van kan. Oei. Bij mijn scriptie bleek vooral het overzicht en de verantwoording te rammelen. Gelukkig heeft mijn verdedigingsgesprek veel goed kunnen maken. Schrijven compenseer ik met mijn presentatietalent.

En zie hier: Freerk is klaar voor de volgende stap.
Hoe zeggen ze dat bij NRC?
What’s next?